Rohand is na het verdwijnen van Tristan op zoek naar hem gegaan. Na enige jaren, als Tristan negentien is, zien zij elkaar weer. Rohand legt aan koning Mark uit, dat Tristan de zoon van zijn zus is. Als bewijs laat hij de ring van Blanchefleur aan de koning zien. Hierop wordt Tristan door koning Mark als pleegzoon aangenomen en als troonopvolger aangewezen.

Na enige tijd komt Morholt, de broer van de koning van Ierland, om koning Mark aan een laatste deel van een schatting te houden en om aan hem driehonderd jonge mensen uit de edele families van Cornwall mee te geven. Tristan laat het op een duel aankomen en weet Morholt te doden, ten koste van een wond toegebracht door het giftige zwaard van Morholt. De enige die het tegengif kent, is de koningin van Ierland.
Morholt wordt teruggebracht naar Ierland, waar men in zijn schedel een splinter vindt van het zwaard dat hem de fatale klap heeft toegebracht.

Tristan besluit om met Gouvernail naar Ierland te gaan, zodat hij kan genezen van de wond, waar hij steeds meer last van krijgt. Hij weet aan het Ierse hof te komen als harpspeler, genaamd Tantris om Isolde, de dochter van de koning, hierin les te geven. Hier wordt hij genezen door de koningin, die blij met hem is vanwege zijn goede invloed op haar dochter.
Hij verblijft nog een paar maanden aan het hof, voordat hij weer naar Cornwall vertrekt.

Hier merkt Tristan dat er edelen zijn, die afgunstig op hem zijn. Zij dwingen koning Mark om te trouwen en zelf voor een troonopvolger te zorgen. Koning Mark zegt nu dat hij Isolde als vrouw wil, hopende dat de edelen hiervan af zien vanwege het feit dat niemand naar zijn aartsvijand durft om de hand van zijn dochter te vragen. De edelen houden echter voet bij stuk en Tristan bied aan om haar te gaan halen. Nu was het zo dat er in het woud bij Dublin een draak leefde en diegene die deze draak zou doden, zou de hand van Isolde krijgen.

Nadat hij teruggekeerd was en Isolde heeft opgeeist, gaat Isolde op onderzoek uit samen met haar moeder. Zij vertrouwen de zaak niet. Zij vinden na enige tijd Tristan en nemen hem mee om hem te verzorgen.

Tristan en Isolde vertrekken nu naar Cornwall, om Isolde met koning Mark te laten trouwen. De moeder van Isolde had Brangwaine - de dienares van Isolde - een toverdrank meegegeven. Deze toverdrank zou er voor zorgen dat koning Mark en Isolde verliefd op elkaar zouden worden. De koningin vond dit nodig omdat zij dacht dat een oude man als koning Mark nooit een vrouw als Isolde zou kunnen bekoren. Tijdens de tocht naar huis gaat de wind liggen en moeten de mannen roeien. Hierdoor krijgen zij dorst en drinken alle wijn op. Tristan, die met Isolde praat wil nu voor haar wijn halen en vind alleen de toverdrank, die zij samen opdrinken, waardoor zij verliefd op elkaar worden. Op het schip beminnen zij elkaar.

Om ervoor te zorgen dat koning Mark er niet achter komt dat Isolde geen maagd meer is, vraagt zij aan Brangwaine om haar plaats tijdens de huwelijksnacht in te nemen. Brangwaine stemt hiermee in en tijdens de huwelijksnacht neemt zij de plaats in van Isolde, zonder dat koning Mark het merkt.

Koning Mark op reis door het woud Gedurende de tijd die volgt, ontmoeten Tristan en Isolde elkaar regelmatig in het geheim, maar ze worden steeds onvoorzichtiger. Koning Mark stelt Isolde twee keer op de proef, maar twee keer weet zij dit te weerleggen, tot op een gegeven moment de koning Tristan vraagt om het hof te verlaten om zo de lasterpraatjes uit de wereld te helpen. Na enige tijd zien zij elkaar weer regelmatig bij een beek in de kasteeltuin. Melot, een dwerg die er op uit is Tristan ten val te brengen, licht de koning in en op een avond hebben zij zich samen in de tuin verscholen om Tristan en Isolde te betrappen.

De edelen weten echter onder dwang van oorlog koning Mark zover te krijgen , dat deze een val voor Tristan uit te zetten. De koning zal Isolde alleen met Tristan in de slaapkamer alleen laten, waar Melot de dwerg meel strooit om Tristan te kunnen betrappen aan de hand van zijn voetafdrukken in het meel. Aangezien Tristan deze list doorziet, springt hij uit zijn eigen bed in dat van Isolde. Helaas begint een oude beenwond hierdoor te bloeden, zodat de lakens bevlekt worden en er een bloedspoor tussen de twee bedden ligt. Aldus op heterdaad betrapt, worden Tristan en Isolde veroordeeld tot de brandstapel. Op weg naar de terechtstelling weet Tristan te Ontsnappen door uit het raam van een kapel te springen.

Nadat koning Mark van de ontsnapping van Tristan gehoord had, besluit hij om Isolde direct naar de brandstapel te brengen, zodat Tristan haar niet zou kunne bevrijden. Vlak voordat zij de brandstapel op moet, komt een groep leprozen vragen of zij Isolde niet mogen hebben. Koning Mark vindt dit een betere straf en geeft Isolde mee.

Tristan, die inmiddels zijn wapens en zijn paard van Gouvernail heeft teruggekregen, zit in het struikgewas naar het gebeuren te kijken en weet even later Isolde uit handen van de leprozen te bevrijden, waarna ze samen het woud in vluchten. Na een aantal maanden gaat koning Mark op reis en moet door het woud waar Tristan en Isolde zich schuilhouden. Hij treft ze hier beiden slapend aan met het zwaard van Tristan tussen hen in. In plaats van ze te doden, zoals hij van plan is, verwisselt hij zijn eigen zwaard met dat van Tristan en zijn ring met die van Isolde.
Nadat wakker te zijn geworden, merken ze dat koning Mark langs is geweest en vluchten ze verder het bos in. Tristan, die ziet hoe uitgeput Isolde is, brengt haar bij de kluizenaar Ogrin, op wiens voorspraak Isolde terugkeert naar het hof van koning Mark.

De baronnen blijven er op aandringen dat de koningin haar onschuld voor het overspel zal bewijzen. Koning Mark stemt hier met tegenzin mee in, maar Isolde ziet nu een kans om de baronnen definitief de mond te snoeren. Men besluit dat Isolde zich aan een Godsoordeel zal onderwerpen. Bij dit Godsoordeel zal naast koning Mark ook koning Arthur aanwezig zijn. Op de dag van het oordeel komt Isolde over een rivier aanvaren en hier laat zij zich door Tristan, die vermomd is als pelgrim, aan wal brengen, naar de plaats waar zij de eed af moet leggen. Hier zweert Isolde met een gerust hart, dat geen man haar ooit heeft omarmd, behalve haar echtgenoot en de pelgrim. Hierna weet Tristan dat Isolde veilig is en maakt zich dan verdienstelijk aan het hof van de koning van Bretagne. Hij sluit hier vriendschap met diens zoon Kaherdin. In de hoop zijn geliefde Isolde te vergeten, trouwt hij met Isolde met de witte handen, de dochter van de koning van Bretagne.

Na enige tijd wil Tristan weten hoe het met Isolde goed gaat in Cornwall en keert terug, verkleed als nar. In eerste instantie herkent Isolde hem niet, maar de hond van Tristan die Isolde bij haar heeft gehouden, herkent hem wel. In deze vermomming kan Tristan enige weken doorbrengen aan het hof in gezelschap van Isolde.

Na weer te zijn teruggekeerd naar Bretagne, raakt hij gewond door een vergiftigde pijl. Hierop verteld Tristan aan Kaherdin het hele verhaal van Isolde van Cornwall en dat hij verliefd op haar is. Ook verteld hij dat deze in staat is om hem te genezen van de wond met het gif. Nu begrijpt Kaherdin ook de woorden van zijn zuster, dat als Tristan en zij bij zee zijn, het water dat haar dijen natspat stoutmoediger is dan haar echtgenoot. Kaherdin gaat naar Cornwall om Isolde te halen. Afgesproken wordt dat het schip bij terugkomst een wit zeil zal voeren als Isolde aan boord is en een zwart zeil als zij verstek laat gaan.
Ofschoon Tristans geliefde aan boord is, meldt zijn echtgenote dat het schip een zwart zeil draagt, waarop Tristan sterft. Als Isolde merkt, dat zij te laat is gekomen, volgt zij hem in de dood.

Nadat Brangwaine alles aan koning Mark heeft uitgelegd over de toverdrank, besluit deze om ze samen in Cornwall te begraven en de takken van de planten op hun graf verstrengelen zich.