De elfjes waren op TV, en ik mocht erbij zijn.
RTL 4 Aperitivo,

Het programma is uitgezonden op woensdag 17 oktober 2007, tussen 16.15 en 17 uur.

En is nog te zien op Aperitivo's [Uitzending gemist 2007 Aflevering 14].
Zie ook de elfenknop persberichten.

Door MARTIN HERMENS

Engelen en elfen wonen in de fantasiewereld van de Arnhemse fotograaf Alexander Schop. Omdat hij erin gelooft. Met behulp van de digitale mogelijkheden creëert hij de omgeving waarin deze wezens zich bewegen. Op het internet zijn de resultaten te bewonderen. Het werk zorgt voor verbazing en verwondering, want niet iedereen gelooft in de figuren.

Inmiddels heeft de Arnhemmer van fotografie zijn werk gemaakt. Al zo’n veertig jaar werkt Schop met fotocamera’s. Voor het grootste deel commercieel voor opdrachtgevers. Daarnaast maakt hij vrij werk. „Of iemand die commercieel bezig is ook een kunstenaar kan zijn?
Dat is een vraag die ik niet hoef te beantwoorden.”

Voor Schop geldt dat het vrije werk van essentieel belang is voor zijn bestaan als fotograaf.
„Grenzen verleggen doe ik met mijn eigen werk”, legt hij uit. „En dat komt uiteindelijk weer ten goede van het werk dat ik voor klanten maak. Dat vrije werk is de zuurstof voor mijn functioneren. Als ik dat twee maanden niet gedaan heb, krijg ik jeuk en ga ik trillen.
Dan weet ik dat ik het weer moet gaan doen.”
Voor dat vrije werk heeft hij veel te maken met modellen. Maar ook met stillevens is Schop inmiddels vertrouwd. „Bij het maken van stillevens ga je de confrontatie aan met jezelf omdat er niet wordt teruggepraat. Werken met modellen is een heel andere ervaring.
Ze hebben allemaal hun eisen en dat wordt me soms te veel. Voordeel van het vrije werk is dat je jezelf leert kennen en dat je een eigen stijl ontwikkelt.

Het is voor mij de drijfveer van mijn bestaan.”
Het meeste eigen werk ligt in een la. Exposeren vindt Schop doodeng. Vijf jaar geleden hingen zijn foto’s van engelen op een tentoonstelling. Een serie waaraan hij een maand lang dag en nacht obsessief had gewerkt. Een periode die hij moest afsluiten met een zware aanval van
hyperventilatie die Schop in het ziekenhuis deed belanden. De expositie werd een grote
mislukking omdat het werk niet werd begrepen.
„De digitale technieken waren destijds nog niet zo ingeburgerd”, legt Schop uit. „Sinds 1880 is een foto een realistische weergave van iets dat bestaat. Mijn foto’s van engelen waren digitaal bewerkt. Mensen die kwamen kijken, begrepen er niets van. Voor veel mensen geldt: wat je niet ziet bestaat niet. Maar mijn foto’s lieten engelen zien. Dat kon niet, want als ik een engel kan fotograferen moeten ze wel bestaan.”

Inmiddels zijn we gewend aan digitale manipulaties. Schop werkt al vijftien jaar met die technische mogelijkheden. „Ik leer nog dagelijks. Je moet ook meegaan met je tijd. Ik ben benieuwd naar wat er over tien jaar allemaal mogelijk is. Daar kun je je nu nog geen voorstelling van maken.”
Na de reeks portretten van engelen schakelde Schop over op elfen.
„Engelen zijn hemelse figuren die in elke religie voorkomen. Ze hebben altijd iets verhevens.

Elfjes kunnen ondeugend, speels en brutaal zijn. Ze mogen en kunnen meer dan engelen.”

Schop is overtuigd van het bestaan van engelen en elfen. Dat geloof stamt uit de tijd dat hij als puber een ongeluk kreeg met zijn bromfiets. Hij balanceerde destijds een paar maanden op het randje van de dood. „Sindsdien heb ik de overtuiging dat er meer is tussen en hemel een aarde. Kijk, de muziek die Mozart schreef moet ergens vandaan gekomen zijn.
Waar vandaan? Van engelen.”

Hij gelooft in ze en praat dus ook met ze. Met de engelen, maar ook met de elfen. „Is het fantasie of werkelijkheid? Ik weet het niet.Ik vind het gewoon mooi. Voor mij is het ook geen geloof, meer iets van zeker weten. Kijk, jij hebt ook een engel. Die zit op je rechter schouder.”
Zo’n vijftig portretten van elfen heeft hij inmiddels op zijn naam staan. Die zijn te bekijken op de site www.elf.je. Die website is sinds twee jaar in de lucht en trekt steeds meer bezoekers. „Als je op het internet rondkijkt, ontdek je al snel dat er veel mensen bezig zijn met elfen en engelen.
Dat bracht mij op het idee van de permanente expositie op het internet.”
Modellen kunnen zich via die website aanmelden. Hij selecteert ze op gevoel. Bij jonge mensen volgt eerst uitgebreid overleg met de ouders. „De druk van het model-zijn is zwaar.
Het vraagt veel van je. Niet iedereen kan daar goed mee omgaan.”
Wat wil hij met zijn foto’s laten zien?

„Ik probeer de emotie vast te leggen van wat je niet ziet, maar wel ervaart. Daarvoor maak ik gebruik van de eigenschappen van het model. Iemand die introvert is kun je geen extroverte dingen laten doen. Het gaat om gevoel, diepte en geest. Ik wil graag de ziel vastleggen.”

Het werk van Alexander Schop is te zien op de website www.elf.je

Een elfje vastgelegd door de Arnhemse fotograaf Alexander Schop. „Ik maak gebruik van de
eigenschappen van het model.

Haarscherpe weergave en poëtische dromerigheid
Fotograaf Schop exposeert muzikale stillevens in Oosterbeek
Het zweet staat Alexander’
Paul (Lex) Schop op het voorhoofd. De Arnhemse fotograaf heeft zojuist één van zijn haast manshoge foto’s opgehangen aan een muur van de bovengang van het Oosterbeekse gemeentehuis. Inclusief glas en lijst is dat een heel gewicht Vandaag wordt de expositie van Schops werk, die tot het eind van de maand is te zien, geopend door burgemeester Verlinden van Renkum.

Lex Schop is gefascineerd door muziek. Voor hem Is muziek een universele taal, die alle mensen begrijpen. ,,Net als de fotografie’, grapt hij er achter aan. Onlangs moest hij voor een Arnhemse pianohandel een aantal foto’s maken
voor een catalogus. Deze commerciële opdracht greep Schop
aan, om een hele serie foto’s met piano’s en vleugels te maken. Een deel van deze foto’s is, samen met andere stillevens van muziekinstrumenten, in het Oosterbeekse raadhuis te zien.
Ik zei tegen die pianohandelaar: ‘Geef mij eens een maand je zo’n vleugel te leen.’
Dat heb ik geweten. Ik heb een maand lang bijna dag en nacht gefotografeerd. Zo’n vleugel is een heel inspirerend instrument Natuurlijk om de muziek, maar ook vanwege de vorm.

En dan dat mooie gepolitoerde oppervlak...”
Lex Schop verdeelt zijn tijd heel bewust tussen commerciële opdrachten en het vrije werk.
Ik werkte jarenlang als artdirector voor Verkerke. de uitgever van posters, Een interessante baan, maar ik hield geen tijd over voor het meer artistieke werk. Ik dacht: heb ik daarvoor nu zo hard gestudeerd?
Nu werk Ik drie dagen per week commercieel en twee dagen aan vrij werk.”

Negatieven
Schop werkt met een grote technische 13x18-camera, Het in staat is om perfecte negatieven te leveren- In een speciaal laboratorium worden die afgedrukt en vergroot tot de grote formaten. die karakteristiek zijn voor Schops huidige werk. Vroeger mopperde Ik wel eens op andere fotografen, dat het toch niet zo groot hoeft Maar daar kom Ik een beetje van terug. Zon groot formaat geeft een heel speciaal effect.

Om technisch perfecte foto’s te maken, die elke vergroting glansrijk doorstaan, is een kostbaar in- strumentanum nodig. ,,Een beetje fotograaf heeft meer investering dan een tandarts,” zegt Schop. Dat is ook het probleem met het vrije, creatieve fotograferen: als je dat goed wil doen, moet je eerst met commerciële opdrachten geld verdienen.”

Grensverleggend
Volgens Schop kunnen commerciële opdrachten en het vrije werk elkaar echter wederzijds positief beinvloeden. ,,In je vrije werk ben je vaak grensverleggend bezig.
Uiteindelijk komt dat ook je commerciële klanten ten goede.

En door het commerciële werk heb ik gemerkt, dat ik het leuk vind om sUllevens te fotograferen, hoewel Ik van huis uit vooral aan modelfotografie doe.” Op de toto’s die in Oosterbeek te zien zijn, combineert Schop muziekinstrumenten met allerlei attributen, liet geheel wordt vervolgens subtiel met natuurlijk- of kunstlicht verlicht.
De lichtgevoetige plaat wordt soms meerdere malen over elkaar belicht. Daardoor ontstaan platen, die een haarscherpe weergave combineren met een poëtischedromerigheld.

Naaktheid
En soms moet je even heel goed kijken. Bijvoorbeeld om te ontdekken, dat de dame, die achter het toetsenbord van een vleugel gefotografeerd is, heel subtiel haar naaktheld toont. Schop: ,hoe technisch perfect je werk ook is: Ik vind dat een werkstuk moet bekoren.”
Eén van zijn foto’s, een vleugel met daarop een buste en een partituur van Mozart, siert de voorzijde van de onlangs verschenen Cultuurgids van de gemeente Renkum. Schop lacht en kijkt een beetje trots. _Waarschijnlijk vonden de mensen het een mooie foto, want de Cultuurgids schijnt nog nooit zo snel te zijn weggevlogen.”

De foto’s van Alexander-Paul
Schop zijn tot 29 mei te zien in het
Renkumse raadhuis In Ooslerbeek, op werkdagen tussen 9.00 en 12.00 en 14.00 en 16.00 uur.
De Arnhemse fotograal Alexander-Paul Schop exposeert muziekale stillevens. In het raadhuis in Oosterbeek.