Hoofdzonde is een term die voornamelijk in de Rooms-katholieke traditie wordt gebruikt. Het gaat hierbij om zeven zonden die ieder aan de basis zouden liggen van vele andere zonden. Ze werden als lijst in de zesde eeuw opgesteld door Paus Gregorius I, maar zijn al in de 4e eeuw door geestelijken in een gesystematiseerd overzicht beschreven. In de Bijbel zijn verschillende opsommingen van zonden te vinden, echter, niet één van die opsommingen komt overeen met de lijst van de zeven hoofdzonden. Het begrip hoofdzonde wordt wel eens verward met het begrip doodzonde.

De zeven hoofdzonden zijn:

1. Superbia (hoogmoed - hoogvaardigheid - ijdelheid - trots) Afgebeeld door een Leeuw
2. Avaritia (hebzucht - gierigheid) Afgebeeld door een Varken
3. Luxuria (onkuisheid - lust - wellust) Afgebeeld door een Kikker
4. Invidia (nijd - gramschap - jaloezie - afgunst) Afgebeeld door een Pauw
5. Gula (onmatigheid - gulzigheid - vraatzucht) Afgebeeld door een Geit
6. Ira (woede - toorn) Afgebeeld door een Slang
7. Acedia (gemakzucht - traagheid - luiheid - vadsigheid) Afgebeeld door een Schildpad

Ze spelen een belangrijke rol in de Divina Commedia van Dante Alighieri en zijn door vele schilders uitgebeeld. Een van de bekendste voorbeelden is een schilderij van Jeroen Bosch in het Prado (Madrid).
Naast de zeven hoofdzonden is er ook een opsomming van hun tegenhangers: de zeven deugden.

The seven deadly sins, also known as the capital vices or cardinal sins, are a classification of vices that were originally used in early Christian teachings to educate and instruct followers concerning (immoral) fallen man's tendency to sin. The Roman Catholic Church divided sin into two principal categories: "venial", which are relatively minor, and could be forgiven through any sacrament of the Church, and the more severe "capital" or "mortal" sins, which, when committed, destroyed the life of grace, and created the threat of eternal damnation unless either absolved through the sacrament of confession, or otherwise forgiven through perfect contrition on the part of the penitent. Beginning in the early 14th century, the popularity of the seven deadly sins as a theme among European artists of the time eventually helped to ingrain them in many areas of Christian culture and Christian consciousness in general throughout the world. One means of such ingraining was the creation of the mnemonic SALIGIA based on the first letters in Latin of the seven deadly sins:

Superbia, Avaritia, Luxuria, Invidia, Gula, Ira, Acedia.

Listed in the same order used by both Pope Gregory the Great in the 6th Century AD, and later by Dante Alighieri in his epic poem The Divine Comedy, the seven deadly sins are as follows:

Luxuria (extravagance, later lust)
Gula (gluttony)
Avaritia (greed)
Acedia (sloth)
Ira (wrath, more commonly known as anger)
Invidia (envy)
Superbia (pride)

Each of the seven deadly sins has an opposite among the corresponding seven holy virtues (sometimes also referred to as the contrary virtues). In parallel order to the sins they oppose,

The seven holy virtues are

chastity,
abstinence,
temperance,
diligence
patience,
kindness
humility.

The identification and definition of the seven deadly sins over their history has been a fluid process and the idea of what each of the seven actually encompasses has evolved over time. This process has been aided by the fact that they are not referred to in either a cohesive or codified manner in the Bible itself, and as a result other literary and ecclesiastical works referring to the seven deadly sins were instead consulted as sources from which definitions might be drawn. Part II of Dante's Divine Comedy, Purgatorio, has almost certainly been the best known source since the Renaissance.

Lucifer is volgens bepaalde interpretaties in de Bijbel de naam van een voor het kwaad gevallen engel die jaloers wordt op God en uiteindelijk als een wraakzuchtige duivel uit de hemel "naar beneden op de aarde wordt gegooid".

De naam Lucifer betekent letterlijk lichtdrager in het Latijn, en wordt genoemd in de Latijnse vertaling van het Bijbelboek Jesaja.

O morgenster {= Lucifer}, zoon van de dageraad,
hoe diep ben je uit de hemel gevallen.
Overwinnaar van alle volken, hoe smadelijk lig je daar geveld.

Traditioneel is de morgenster (Venus) en de Latijnse naam hiervan, Lucifer, gekoppeld aan de satan, mogelijk sinds de interpretatie van Jesaja 14:12 door de kerkvaders Tertullianus en Gregorius, maar in ieder geval gebaseerd op de vertaling van kerkvader Hiëronymus. De Hebreeuwse Bijbeltekst gaat in eerste instantie over een koning die zijn macht verliest maar lijkt eveneens over een bovennatuurlijk wezen te gaan.
De passage waarin bovenstaande Bijbeltekst staat plus andere gedeelten uit de Bijbel maken duidelijk dat Lucifer oorspronkelijk een hoge engel van God was maar dat hij diep is gevallen. De Bijbel maakt duidelijk dat dit wezen nog wel in staat is zich voor te doen als ware hij nog steeds een engel van het licht maar maakt eveneens duidelijk dat dit alleen maar satanisch bedrog is.
Met name voor de Mormonen is deze passage uit Jesaja een groot probleem, omdat de Mormonen ervan uitgaan dat de duivel tegelijk met Jezus geschapen is.
In Inferno, het eerste deel van De goddelijke komedie van Dante Alighieri, heeft Dante een ontmoeting met Lucifer in de hel.
Het verhaal van Lucifer is door Joost van den Vondel verwerkt in een gelijknamig toneelstuk, zie Lucifer (toneelstuk).
Een bekend epos van de 17e eeuwse Engelsman John Milton is Paradise Lost. Dit gaat eveneens over de zondeval van Lucifer en zijn engelen.

About the star or fallen angel Lucifer.

Lucifer, as depicted in Collin de Plancy's Dictionnaire Infernal (1863).
Lucifer is a Latin word meaning "light-bearer" (from lux, lucis, "light", and ferre, "to bear, bring"), a Roman astrological term for the "Morning Star" the planet Venus. The word Lucifer was the direct translation of the Septuagint Greek heosphoros, ("dawn-bearer"); (cf. Greek phosphoros, "light-bearer") and the Hebrew Helel, ("Bright one") used by Jerome in the Vulgate, having mythologically the same meaning as Prometheus who brought fire to humanity.
That passage, Isaiah 14:12 (see below) referred to one of the popular honorific titles of a Babylonian king; however, later interpretations of the text, and the influence of embellishments in works such as Dante's Inferno and Milton's Paradise Lost, led to the common misconception in Christian belief that Lucifer was a poetic appellation of Satan.
Modern and late Medieval Christian thought derived from this misunderstanding that Lucifer is a fallen angel who is Satan, the embodiment of evil and an enemy of God. In Christian literature and legend, Lucifer is generally considered to have been a prominent archangel in heaven (although some sources (Book of Ezekiel 28:14) say he was a cherub or a seraph), who had been motivated by pride to lead a revolution against God, in "The War of Heaven". When the rebellion failed, Lucifer was cast out of heaven, along with a third of the heavenly host, and came to reside in the world.

De hemel.
Een hemel is een religieus concept en duidt een plaats, bestaanssfeer of mentale toestand aan waar men na de dood heen kan gaan en welke gekarakteriseerd wordt door het inherent aangenaam of gelukkig zijn van het leven daar. In veel van de wereldreligies en spirituele filosofieën wordt er een vorm van ofwel één of meerdere hemels erkend.
Soms wordt het woord hemel ook gebruikt als aanduiding voor het blauwe hemelgewelf (in het Nederlands ook wel uitspansel genoemd), de wolken of de ruimte. Ook de overkapping van een bed, ledikant of wieg wordt er mee aangeduid. Men heeft verondersteld dat de oudste associaties van de relatie tussen hemel en het uitspansel teruggaan tot de oude astronomen, priesters of astrologen.

Jodendom
Het concept hemel is binnen de christelijke en islamitische religies duidelijker gedefinieerd dan in het jodendom. In de Joodse perceptie van het leven hierna is er soms sprake van "olam haba", de wereld die komen zal, maar het concept van leven na dit leven is in het Judaisme nooit zo officieel en systematisch uitgewerkt als in het christendom en in de islam. Het jodendom zou volgens vele rabbijnen een onafscheidbare eenheid van lichaam en ziel leren: als het lichaam sterft dan gaat de geest (wat in de joodse visie eerder een soort 'levengevende' kracht is, uitgaande van God, die het lichaam levend maakt dan een bewuste geest) terug naar God en is de 'bewuste persoon' er niet meer. Alleen bij de verrijzenis op het eind der tijden als geest en lichaam door God herenigd worden is men weer een compleet en bewust persoon.
Christendom.

De hemel is binnen het christelijk geloof een belangrijke doctrine, omdat er na het leven een opwekking uit de dood is, waarna men ofwel de hel, het vagevuur (bij katholieken) of de hemel kan betreden. Over de toestand direct na de dood is het Nieuwe Testament niet echt duidelijk. Sommige stromingen nemen aan dat men na de dood niet bewust meer is totdat de doden allemaal opgewekt worden door God bij het laatste oordeel zoals ook in het jodendom geleerd wordt. Dit leren bv. de Jehova's getuigen (het 'herinneringsgraf') en ook verscheidene protestants evangelische kerken. Zij zeggen dat het concept van een ziel 'gevangen' in het lichaam en deze verlatend bij de dood een typisch grieks/ platonische leer is die in de eerste eeuwen het christendom is binnengeslopen. Andere menen dat men wel een bepaalde 'tussenstaat' ervaart totdat de ziel/geest definitief weer herenigt word met het opgestane lichaam. Zij beroepen zich op de parabel van Jezus over de arme Lazarus die na zijn dood in 'Abrahams schoot' rust terwijl de rijke in de hel zit. Maar volgens anderen is dit een allegorisch verhaal dat Jezus vertelde om te illustreren dat het gedrag tijdens het leven gevolgen heeft voor iemands uiteindelijke bestemming na de dood, terwijl het niet letterlijk over 'het leven na de dood' ging. Terwijl dus de tussenliggende status (tussen de dood en de terugkomst van Jezus Christus) niet helder is, zal de uiteindelijke vorm van de gelovigen een nieuw, uit de dood opgewekt lichaam zijn, in het "Nieuwe Jeruzalem" op de "Nieuwe aarde".

Islam
De hemel (de tuin)) wordt binnen de islam voorgesteld als een weelderige tuin. In soera De Gelovigen staat beschreven dat de hemel uit 7 lagen bestaat. Soera Mohammed spreekt van rivieren van wijn, melk, honing en water. Met betrekking tot deze wijn die haram op aarde is, moet in acht worden genomen dat de aardse beperkingen, zoals dronken worden, in de hemel niet mogelijk zijn. In Soera De Resurrectie staat dat de mensen er bediend zullen worden door knapen en maagden, met zelfs een mogelijke verwijzing naar homoseksualiteit en dat het grootste genot het aanschouwen van het Gods aangezicht is. Bepaalde stromingen binnen de islam gaan van een bepaalde tafsir uit dat de mens niet voor het aanschijn Gods kan komen staan.
Het is niet duidelijk of een overledene direct na het overlijden de hemel kan betreden. Eerst verkeert men in het zogenoemde barzakh, een soort slaaptoestand.
Hemels in oosterse religies

In oosterse religies (en in een aantal westerse tradities) bestaat de leer van reïncarnatie en wedergeboorte, en is het concept hemel daardoor minder dominant dan in de monotheïstische religies.
Het concept hemel is vaak wel aanwezig, bijvoorbeeld in het boeddhisme, waar verschillende hemelen zijn; zij die goed karma hebben verworven worden opnieuw geboren als een deva (de boeddhistische term voor goden), in een hemel. Hun verblijf daar is echter niet eeuwig; na verloop van tijd sterven ook de devas, en zij worden daarna wederom wedergeboren ofwel als mens, dier, geest, in een hel of opnieuw in een andere of dezelfde hemel. In het boeddhisme is wedergeboorte in een hemel een goed of gunstig iets, maar het is niet het voornaamste doel van de religie; dat is het bereiken van het Nirvana.
Het verwerven van een hemels bestaan

Religies met een hemel verschillen in de manier waarop men deze kan verwerven of betreden.
Sommigen (volgelingen van het universalisme) menen dat iedereen daar zal komen, hoe zij op aarde ook geleefd hebben.
In religies als het boeddhisme, het hindoeïsme en sommige christelijke stromingen onderwijst men dat het betreden of wedergeboren worden in een hemel afhankelijk is van hoe men geleefd heeft. Indien met een goed of eerlijk leven geleefd heeft of veel goede daden verricht heeft, zal men na de dood (waarschijnlijk) in een hemel leven. Zij die niet goed geleefd hebben komen na de dood in de hel terecht; een pijnlijke plaats (in het christendom ook wel een plaats van straf).
In de islam is het al of niet verwerven van de hemel geheel de beslissing van God: in principe heeft de gelovige daarop weinig invloed. Het helpt wel als de moslim tijdens zijn leven de geboden van God zoals vastgelegd in de Koran, en uitgelegd door de moslimtheologen, in acht neemt. Dit weegt positief mee in het uiteindelijke oordeel. Maar uiteindelijk is de moslim niet zeker van zijn of haar behoud. Gelaten wacht men het oordeel van God af en zegt men: "Inshallah" (als God het wil). Ongelovigen en afvalligen kunnen wel zeker zijn van de eeuwige straf.
Veel stromingen in het christendom maken de toegang niet afhankelijk van het verrichten van goede werken, maar van geloof en vertrouwen in God, en het aannemen van het aanbod van genade. In de calvinistische opvatting gaat men naar de hemel niet op basis van wat men gedaan of onafhankelijk gekozen heeft, maar omdat men door God uitverkoren (uitgekozen) is voor deze gunst (zie predestinatie). Omdat binnen het Calvinisme ook de rechtvaardiging op basis van geloof speelt, ligt hier een gevoelige relatie.

Het bestaan van een Hemel.

Er word verondersteld dat de hemel een plaats is waar de levende wezens naar toe gaan als ze eenmaal gestorven zijn.
Of dit waar is weten we niet zeker. Het bestaan van een hemel is immers (nog) niet bewezen. Ook weten we niet hoe de hemel eruit ziet of waar het is.
Vanuit de klassieke wetenschap gezien is het misschien niet eens mogelijk om het bestaan ervan te bewijzen. Het kan zijn dat de hemel een plaats is die bestaat uit energie die alleen in de hemel te vinden is. Dan zal het onmogelijk zijn voor de mens om het bestaan ervan te bewijzen.
Einstein zelf onderzocht onder andere het principe van energie. Hoe verder hij in zijn onderzoek kwam hoe meer hij begon te geloven in het bestaan van een plaats zoals de hemel. Op en bepaald moment gaf Einstein toe dat er meer moest zijn achter de energie. Hij kwam er namelijk achter dat energie niet oplost. Het kan wel overgaan in iets anders. Energie "is". Ze kan van vorm wijzigen, maar energie kan niet "stoppen" of "verdwijnen". De theorie dat mensen na hun dood dus (terug) naar een hiernamaals gaan is dus niet onmogelijk.
De energie van het menselijk lichaam dat sterft zou dus onder een andere vorm voort kunnen blijven bestaan in wat sommige mensen aanduiden als ziel of geest.
Vanuit het New Age standpunt worden er veel gelijkenissen getrokken met Einstein's basisbegrippen: Energie verdwijnt niet en wijzigt slechts van vorm: in die zin leeft de Ziel van de mens eeuwig voort (in de Hemel) en komt tijdelijk op aarde in een andere energievorm (op lagere trilling). Na afleggen van het lichaam, leeft die ziel dan weer voort in de hemel. In deze constructie is er geen plaats voor een Hel, die dan ook vanuit het New Age denken niet bestaat. En vanuit deze gedachte (de hel bestaat niet), wordt de controversiële uitspraak gevoed Hitler ging naar de hemel. Een uitspraak die bij vele New Age auteurs terug te vinden is, en die hen niet altijd in dank wordt afgenomen.
De discussie over het al dan niet bestaan van de hemel is een moeilijke discussie omdat het niet te bewijzen valt dat de hemel bestaat maar het valt ook niet te bewijzen dat het niet bestaat. Het bestaan van de hemel is een kwestie van geloven of niet geloven en dus is de vraag of de hemel bestaat niet te beantwoorden.