Nou, eerlijk vertellen... Ik ben mezelf helemaal naar geschrokken.
Het eerste bewijs dat elfjes zich aan diverse kanten, van wat wij mensen de wereld noemen, begeven of zijn. De duistere kant ?. De andere kant ?. De goede of slechte kant ? , zeg het me maar.
Een ding weet ik zeker, elfjes blijven mooi. Adembenemend mooi. En niet allen qua uiterlijk. Wanneer elfjes zich begeven waar geen mens ooit zal komen blijven ze surealistisch mooi en bovenal mens-vriendelijk.
En of de mensheid dat verdient betwijfel ik ten zeerste.
In iedergeval is deze elf de eerste die tranen in mijn ogen heeft veroorzaakt.
Erg emotineel, zeker omdat ze mij uitkoos om haar te fotograferen.
Als ik met elfjes bezig mag zijn, ben ik echt gelukkig. Elke elf weer, leer ik van en maakt mij een beter mens.
Alles wat je ervaart als je met elfjes omgaat, zit in deze foto.
Pure liefde, oprechte aandacht. inzicht... dat verder gaat als wat wij mensen kunnen begrijpen. Mijn eerste kijk in de ziel van een elf.
Bovenaards wil ik het niet noemen maar het zit er verdomd dichtbij.
Als je goed kijkt zie je het. Alles wat elfen kunnen, en waar ze toe in staat zijn en wat ze vertegenwoordigen. Contrasten overbruggen goed/slecht of
licht/donker. Moeiteloos doen ze het.
Liefde/haat ???? Nee... dat gaat niet op. Elfjes weten niet wat haten is, dus blijft alleen liefde over. Alleen mensen waten wat haten is, helaas.
Terug naar het aardse. Herfst bij uitstek een seizoen van ons mensen waarbij de elfen wereld het actiefst is. Een periode waarbij er veel gebeurt en gebeuren moet voor en door elfjes. Ze weten echt wel wanneer de aandacht van mensen meer gerichter wordt naar elfjes. Wat ik al zei, pure schoonheid de herfst. Vreemd he dat dan er ook weer eljes bij zijn
Wanneer beginnen mensen nu eindelijk is te beseffen dat wij mensen echt niet de dingen regelen zoals ze gebeuren. We zijn er arrogant genoeg voor omdat wel te denken. Arrogantie... weer een eigenschap die elfjes niet kennen, maar wel kunnen herkennen. Knap hoor.
Waauw ze is weer terug, en ze had mij niet opgemerkt.
De zon scheen door het bladerdek. Hier en daar een zonlichtvlek.
Wie zou daar gebruik van maken? Juist elfjes. Maar dat het Eámanë mocht zijn kon ik in mijn stoutste dromen niet vermoeden. Ze lag zomaar van de zonnestralen te genieten, met der vleugels op der billen, genietend.
Uiteraard voordat ik mijn camera klaar had, en das redelijk snel, had ze zich opgericht, eerst boos, daarna een blik van herkenning en berusting.
Het was oke het was Lex. Vreemd dat je zo nu en dan zo ver weg kan zijn en soms zo dicht bij. Nee niet vreemd, in de elfen wereld is alles mogelijk.
Wellicht heeft het met gedachtes te maken die wij mensen hebben. Elfjes besturen of sturen gedachtes ?. Ik ben oprecht blij dat het goed met haar gaat. Altijd het gevoel gehad, die komt er wel.
En weer en primeur... mag het ? Kus... lieve Eámanë, en tot snel, en dank voor je lieve gedachtes.
Een Elf die weet waar ze het zoeken moet. Haar openheid is verrassend. Ze is zelfstandig, weet wat ze wil en beschikt over bijzondere eigenschappen. Het lijkt alsof ze nergen bang voor is. Weet altijd de waarheid, zou ze paranormale gaven hebben. Ik weet het niet. Ze is in iedergeval waakzaam, allert en bezig.
Ongeduldig maar wel lief, ervaring en wijsheid maakten deze elf tot een pracht exemplaar. Pittig met een eigen wil. Als ik me niet vergis heeft zo ook lichaams versieringen. Ook de eerste keer dat ik dat mag meemaken en dat ik het kan / mag zien.
Als je denkt alles al gehad en gezien te hebben volgt deze Elf. Als een soort poortwachter verscheen ze voor mijn camera. Ze ging staan, de achtergrond veranderde dreigend en zwerm vogels vloog op. Zaken zoals je een een bioscoop film zou verwachten. Ze zei niets keek me alleen strak aan, een soort waarschuwing denk ik. Zou ik te ver zijn gegaan ? Na een paar minuten werd het mij duidelijk, ik werd geballoteerd, oftewel beoordeeld of ik wel OK was.Ik mocht haar fotograferen, langdurig zelfs. Dat duidt niet op angst of gevaar.
Niets verbaast mij meer dacht ik, en Inwë loste zo op in de achtergrond.
En weer was ik verbaasd, maar toch wel goedgekeurd dacht ik.
Nienna of Nargothrond
Inbreuk op privacy
? Er zijn sinds deze prent gemaakt is vele discussies geweest. Allemaal meningen, en niet allemaal even positief, van mensen uiteraard.
Ja deze elf is bloot, nou en ? Ik maakte geen bezwaar en de Elf al zeker niet. Bloot is vies.... Nou voor sommigen in de mensen wereld wellicht, maar niet in de elfen cultuur. Daar is het normaal. Bovendien mensen die bloot vies vinden moeten geholpen worden vinden de elfjes. Een soort verraad aan je eigen lichaam vertelde Nienna.
Mooi oei wat mooi was ze. Ik weet niet waar ze mee bezig was toen ik haar tegen kwam. Ze leek zeer zeker niet geschrokken, eerder zelfbewust. Over haar zelf en haar lichaam, tjonge wat kunnen wij mensen nog een hoop van elfjes leren.
Het kan niet op... Zo ontmoet je een boze Elf en dan weer een blote. En dan nu een Elf die zo lief is dat je niet weet waar je moet kijken. Volgens mij is het een Elfje binnen de elfen cultuur die iets met liefde te maken heeft.
Zodra je haar ontmoet is er een soort verbintenis gevoel, zo van ...samen komen we er wel. Ik geloof dat ik onbewust nu een boodschap heb gekregen of een signaal. Elke Elf draagt een gevoel over, een
onuitgesproken boodschap die je alleen kunt ervaren. Niet zien.
Gewoon accepteren.
Ik weet het zeker dat Elfjes een boodschap uitstralen.
Hoe anders kan dit waar zijn?
In mijn persoonlijke mensenleven is de dood langs geweest.
Twee mensen met wie ik dagelijks omging zijn plotseling gestorven.
Alle twee even dierbaar.
Ja tuurlijk verdriet, verslagenheid en veel onbeantwoorde vragen.
En kort daarop verscheen deze Elf, een elf met een zo een mooie en rustgevende uitstraling, alsof ze mijn verdriet voelde en deelde. Maar tegelijk vertelde dat het geen gebeurd was goed was.
Het maakte mijn verdriet tot iets normaals en dragend. Rust en acceptatie heeft ze mij overgebracht.
Het is of was niet anders, een feit, een gegeven maar wel voor altijd in mijn hart en herinnering.
Een woord bleef hangen... MOOI.
