Ik keek achterom, voelde een aanwezigheid, en daar zat Alassea.
Verleidelijk in amazonezit op een boomstronk. Brutaal alsof
ze wilde dat ze gefotografeerd werd. Ze was moe, en de zon
verwarmde haar elfenvleugels. Wat ik toen nog niet wist is
dat ik ze nog wel vaker zou tegenkomen. Deze elf heeft het
meeste lef, zowel naar ons mensen, als wel in de Elfenwereld
of kolonie waarin zij toch wel een leidende rol in speelt.
En ja hoor daar was ze weer, haar speelkameraad was me te snel af.
Het leek wel of Alassea mij herkende. Toch een merkwaardige
elf.
Mijn favoriet mag ik wel zeggen, ondeugend, brutaal en zelfverzekerd.
Uiteraard is deze plaats waar ik ze mag fotograferen, diep
in mijn geheugen begraven. Je hoort geen elfen te fotograferen
dat heeft geen plaats in de mythen en sagen, zo hebben ze
mij verteld. Dat ik dus een uitzondering ben is duidelijk.
Ik ben vereerd, vaak ook verbaast, waarom ik door de elfen
uitgenodigd ben om ze "vast te leggen" is mij een
raadsel. Het vertrouwen van de elfjes zal ik nooit beschamen
Vele gedaantes kent deze elf Alassea. Elven weten dat zij populairder zijn in bepaalde menselijke jaargetijden. Daarom laten zij toe dat er tijdens die menselijke rituelen afbeeldingen en poppetjes en allerlei andere beeltenissen van hen gebruikt worden. Ze balen er wel van dat die mensen maar wat aan klooien, kan ook niet anders want de fantasie van die mensen is veelal erg beperkt.
Doe je iets goeds, dan proberen ze je te vangen. Doe je iets
minder goeds dan beginnen ze te vloeken. Bijvoorbeeld nooit
gemerkt dat er zomaar een kerstbal uit een kerstboom valt ?
Soms om te pesten, soms een ongelukje. Maar je dan weet je dat
er elfjes in je boom zitten. Gelukkig krijgt meestal de kat,
of die kleine mensenkinderen de schuld. En dat laten we maar
zo, fluisterde ze.
Ook in Elfenland reist een bericht snel rond. Roddel blijkt
niet alleen bij mensen te horen. Een vorm van hiërarchie
in elfen wereld heb ik niet kunnen ontdekken. Behalve dat
de meest ondeugende elf het meeste respect heeft. Maar deze
elfen zijn vaak schuw en moeten zich dus vaak schuilhouden
en hullen zich dan in nevel of wolkjes. Dit effect versterkt
de mystiek en daarmee de vragen, waar komen elfen vandaan
?
Elfen kinderen zijn er natuurlijk ook, nog schuwer dan de ouderen.
Ze worden dan ook angstvallig bewaakt en verstopt door de ouderen.
Maar zoals in veel werelden zijn het juist de kinderen die
het spannend maken. Ik hoop nog eens te ontdekken hoe en waar
elfen zich vermenigvuldigen. Het verhaal van de bloemkool
komt opeens echt dichtbij. In iedergeval zijn kinderelfen
niet bang van water.
Diep en rustig verscholen in het bos spelen ze verstoppertje
aan de waterkant. Zij zijn als geen ander zijn zeer vertrouwd
met hun spiegelbeeld in het water, daar moet meer achter zitten.
Wat Artanis dacht toen ik deze opname maakte weet ik niet. Er is nog zoveel te doorgronden. Is het nep is het echt of slechts plagerijen.
Voorzichtig en behoedzaam zijn sommige elfen, maar hun aangeboren nieuwsgierigheid is soms teveel. Dan doen ze dingen die ze eigenlijk niet willen.
Mijn allereerste foto van een elf. Ik schrok mij een hoedje. Ze was zo snel,weinig licht. Ik moest wel een flitser gebruiken en dat leverde ontzettend veel kritiek op. Zowel van mijn collega fotografen als de elfen zelf. Een flitser kan eenvoudig niet. Elfen spelen met licht, ze houden van licht. In feite kunnen ze niet zonder licht. Een flitser op mijn camera geeft een hoop licht in 1 tienduizendste van een seconde. Dat levert een rare bevroren houding op. Een tussen vallen en vliegen. Het licht slaat ook dwars door de vleugels heen waardoor er geen schaduw te zien is. Niet mijn mooiste foto, en dat vinden de elfen ook.
Weer een ontdekking. Nu weet ik waarom mensen deze paddestoel
een elfenbank noemen. Blijkbaar is er in de overlevering van
onze wereld toch meer blijven hangen over elfen dan ik dacht.
in tegenstelling tot de eerste foto die ik van Ánië
maakte bij het water, bleef ze nu rustig zitten. Ook weer
zich warmend aan het zonlicht.
Vertrouwelijk kijkend omdat ze wel wist wie ik was. Op de
uitvergroting van de foto is rechts achter duidelijk een lichtinval
te zien die niet natuurlijk overkwam. Ik dacht daar op die
plaats veel beweging te zien. Spannend wellicht was ik dicht
bij hun 'verzamelplaats' zoals ik het maar zal noemen
Over verzamelplaatsen gesproken. Mijn eerste foto met 2 elfjes erop.
Dat ze van water houden wist ik al maar dat zo ook in het
water zitten was niet bekend. Het lijkt wel of Elfen water
laten bewegen wanneer het hun uitkomt. Plezier maken ze niet,
het lijkt wel of er een serene rust heerst over hetgeen zij
hier aan het doen zijn. Een soort verplichting of ritueel.
Afijn ik hoop dat ik daar nog achter kom.
Soms is mijn aanwezigheid te veel, ik vertrek dan ook. Wetende dat elfjes hun privacy erg op prijs stellen. Het laatste wat ik wil is
de gastvrijheid van de elfjes in gevaar brengen. Hoewel klein zijn ze zeer resoluut.
Nu weet ik het zeker! Mij plagen ze ook. Uitdagend en verleidelijk blijven ze brutaal zitten. Zo van "oh daar heb je hem ook weer "
Niet ingaande op deze uitzonderlijk provocatie, besef ik dat
ik toch weer meer aan vertrouwen heb gewonnen. in voel me
net Segourney Weaver in de "film" gorrilas in de
mist. Zou zij daar op die gorrilaberg geen elfjes gezien hebben
? Ik overweeg dan ook om een tijd bij de elfjes te gaan wonen,
zonder dat ik gek wordt. Want hoe je het ook bekijkt, ik ben
geen elf.
Het blijft elke keer weer een verassing! Mijn eerste statieportret.
Uiteraard van Alassea. Fluisterend gaf ik haar aanwijzingen, wetend dat slechts een zucht van mijn adem haar vleugels zou kunnen beschadigen. De Elf op de achtergrond had wel bezwaar tegen het optreden van Alessea, maar die elf is een stuk chagerijn.
Die heeft me een keer gebeten. Op zich weer een nieuwe ervaring, nog nooit had een elf mij aangeraakt.
En het deed geen pijn, het was meer een kriebel. Het kan ook zijn dat het een liefkozing was. Sjit het duurt lang voordat je iets kunt begrijpen van deze wezentjes. Ze kijkt trouwens altijd wel boos.
Soms denk ik wel ik wel eens geef mij maar engeltjes.
Daar is alassea weer. Brutaler en verleidelijker als ooit.
Ze begint de smaak te pakken te krijgen. Maar ja
wie ben ik om ze weg te sturen, in feite is ze wel mijn favoriete elf.
Dat zij dat ook weet is een tweede, het is dat ze een elf is anders dacht ze dat ze een carrière kon opbouwen.
Zonder gekheid, ze poseert steeds beter, is niet meer zo voorzichtig
en soms gaat ze te ver, vindt ze zelf. Ja u leest het goed.
Mits zacht gefluisterd hebben we een dialoog. We praten met
elkaar. U begrijpt het: een doorbraak van formaat.
Waaauw, het is zover gekomen dat, met toestemming van Nienna, ik een commerciële prent van haar mocht maken. Al die uren dat ik waakzaam in de bossen en geheime plaatsen ben geweest hebben een kas tekort opgeleverd. Geld maakt mij niks uit, ook de elfjes zal het een worst wezen. Maar wat blijkt elfjes willen graag gecontroleerde publicaties. Ik heb onder verpanding van mijn ziel wel moeten beloven nooit maar dan ook nooit de geheimen die we samen delen prijs te geven. We hebben samen een belang. PR voor de elfjes enerzijds, en cool hard cash anderzijds. Ik heb ook moeten beloven om mijn middelen in te zetten om de onwetende te voorzien van de goede informatie. Binnenkort dus www.ijs.je een site die over gezonde ijsjes gaat.
Concurrentie kan ik het niet noemen. Maar zodra Alassea er
lucht van kreeg dat Nienna haar voor was gegaan, wilde deze
elf perse ook een commerciële prent maken. Lekker brutaal
zoals ze steeds meer wordt. Ik moet echt oppassen dat het
niet uit de hand loopt. De elfje's willen steeds meer. De
een meer dan de ander, wellicht is de invloed van mij als
sterfelijk wezen toch niet zo een goed idee. Of dagen de elfjes
mij uit? Ik weet het niet. Ik ben benieuwd wanneer elfoverste
op de proppen komt om mij en haar elfen een halt toe te roepen.
Vooralsnog blijft het een plezier om met dergelijke lichte of verlichte wezentjes te werken. Ik ben daadwerkelijk bevoorrecht.
Zo was zij daar en zo was ze weer weg. Even vluchtig als een regenboog, die zij ook even makkelijk tevoorschijn toverde als of het niets was. Waarschijnlijk zit ze nu aan het einde van die zelfde regenboog. Ik ben benieuwd of daar die pot met goud staat.
Een erg lieve elf met veel ambitie. Niets mis mee. Je vraagt je af of haar talenten,
en die heeft ze! aangevuld worden, aan het einde van die regenboog ?
Ben er zeker van.
Echt verheven, en zo goed van vertrouwen. Plezieren wil ze. Een ieder het naar de zin maken, lief en zorgend. Zichzelf soms vergissend in haar eigen gedachten. Maar wat wil je ook, volgens mij zijn er meerdere karchten aan het werk. En hou die dingen maar is gescheiden. Waarlijk heeft zij contact met corrigerende krachten. Die tevens haar voorzien van de het goede pad, en dat deeld ze met haar omgeving.
Lotgenoot en bezig met 1000 dingen. Ook bij deze elf is liefde van essentieel belang. Even dacht ik een traan gezien te hebben. Een Elef met een hart.... Ik ben ervan overtuigd dat ik ze nogwel terug zie. Al weet je maar nooit zeker niet bij elfen die met 1000 dingen tegelijk bezig zijn.
Strijdlustig, zo ken ik ze, altijd met een lach.
Ik mis het. Ik heb ze nooit weer gezien? Welllicht de enige elf die niet van afwachten houdt, een met initieatief.
Oprecht een van de liefste elfen die ik meegemaakt heb, en hopelijk nog vaker zal meemaken.
Diepgang en emotie maken deel uit van haar wereld. Liefde, veel of te weinig, de dosering was zo belangrijk. Een Elf op maat. Vaak in de war, maar haar meeste aandacht gaat uit naar het zoeken naar ballans, en dat valt niet mee als je voor kind-elfjes moet zorgen.
Dat schijnt haar opdracht te wezen. Elk van die Elf kindjes mag blij zijn met haar als voorbeeld.
